Al bijna 3 weken in Rio en nog geen vulling gemaakt, we werden er een beetje moe van... Vandaag was dan eindelijk de grote dag en mochten we beginnen. Vol goede moed zaten we vanochtend om kwart voor 7 in de metro, op naar de uni. Vanuit daar zijn we met een busje naar een school gegaan om te behandelen en jaja, de eerste vullingen zijn gemaakt! Wij blij, jullie blij, iedereen blij.
Het idee is hetzelfde als in Recife, dus daar weten jullie alles al van ;-). Tijd voor wat ander entertainment....
We hebben de Selaron Stairs inmiddels gevonden! Het kostte ons wat tijd want we durfden alle enge steegjes niet in, waardoor we ze steeds misliepen, maar uiteindelijk hebben we onze angst aan de kant gezet en ze toch gevonden, zie hier het resultaat!
Ook hebben we de Pao de Açucar bezocht. We dachten dat het wel leuk was om het uitzicht zowel bij daglicht als in het donker te bekijken dus we gingen er aan het einde van de middag heen. Waar we niet op bedacht waren, was dat het de eerste zonnige dag sinds 6 dagen was.. Heel toeristisch Rio de Janeiro was van de partij, zo'n 9000 man, waardoor we pas rond 8 uur 's avonds (en ja, dan is het hier hartstikke donker) boven waren. Dit mocht de pret zeker niet drukken, we hebben ervan genoten.
Het beroemde Christus beeld dachten we wel even te gaan zien op een redelijk mooie dag. We werden al gewaarschuwd dat het bewolkt was boven, maar eigenwijs als we zijn waren we ervan overtuigd dat het eenmaal boven wel weer zou wegtrekken... Mooi niet dus. Het uitzicht tijdens het treinritje er naartoe leek zo hoopvol, maar toen we eenmaal boven kwamen stond Christus met z'n hoofd in de wolken, regende en waaide het keihard en binnen 10 minuten waren we zo ongeveer bevroren. Gelukkig komen onze ouders nog op visite en zullen we nog een aantal herkanspogingen doen.
Verder hebben we nog gegeten en vooral gedronken met onze collega's uit Amsterdam: Luuk en Erik Pieter. Toen we besloten met z'n vieren op stap te gaan, de mannen in zwembroek en slippers omdat ze dachten dat we thuis zouden blijven chillen, belandden we plotseling op een gay-party.... Wij vonden het wel prettig dat we eindelijk een keer 0 aandacht kregen en geen onsmakelijke Brazilianen om ons heen hadden. Luuk en Erik Pieter waren er echter minder over te spreken....
Tot slot zijn we nog met gevaar voor eigen leven in de enige tram die Rio de Janeiro rijk is gestapt. Wat een avontuur, de tram viel nog net niet van ellende uit elkaar en iedereen hangt gewoon aan de zijkant mee te liften alsof het de normaalste zaak van de wereld is! We hebben het overleefd en zijn weer een ervaring rijker.
Hasta la pasta, tot de volgende villa!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten